ฝนฤดูร้อน

 "ฉึก"

ฉันได้ยินเสียงเหมือนโดนเอามีดปลายแหลมจิ้มตรงหัวใจ

เมื่อน้องสาวพูดคำนั้นออกมา

น้องสาวที่กำลังป่วย ป่วยทางใจ ถึงขั้นต้องไปปรึกษาจิตแพทย์ โดยที่ฉันไม่รู้

"ตัว ทำให้เค้ารู้สึกเหมือนอยู่คนเดียว รู้ไหม ว่าเดี๋ยวนี้เค้าต้องไปคุยกับจิตแพทย์แทนที่จะได้คุยกับพี่"

ฉันยอมรับว่าถึงกับพูดไม่ออก ทั้งรู้สึกผิด เสียใจ และน้อยใจ

ฉันรู้ว่าน้องมีเรื่องไม่สบายใจ ทั้งเรื่องความรัก ที่พาลเอาไปถึงเรื่องเรียน

ฉันยอมรับว่า ช่วงนี้ ฉันเรียนหนัก ทำงานหนัก บางครั้งก็เห็นแก่ตัว เลือกที่จะพักผ่อนเพียงลำพัง

มากกว่าจะใช้เวลาร่วมกับน้อง

แต่เขาจะรู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงเขามากแค่ไหน

ทำไมช่วงเวลาที่ฉันให้เวลาเค้าก่อนหน้านี้ เวลาที่ฉันอยู่ข้างๆเค้า เวลาที่เค้าไม่สบายแล้วฉันรีบไปหา

เวลาที่ฉันเช็ดน้ำตา เค้ากลับไม่คิดว่า นั่น มันคือความห่วงใย

ทำไมเค้าไม่เข้าใจว่า บางครั้ง คนเราต้องเจ็บปวด และ ให้เวลาอยู่กับตัวเองเพื่อตกตะกอนความคิด เพื่อจะได้เติบโตขึ้น

ฉันอาจจะผิด ที่คิดว่า เวลาที่คนเราอกหัก จะต้องการบางช่วงเวลาเพื่อให้ตัวเองได้เยียวยา

เพราะฉันได้พูดในสิ่งที่พี่คนนึงควรจะพูดไปทั้งหมดแล้ว

แล้วถ้าเค้าไม่เรียนรู้ที่จะเข้มแข็ง เค้าจะเติบโตได้อย่างไร

ฉันคงผิดที่มีวิธีการ มองโลก  รัก ดูแล น้อง ในแบบที่ผิด..

หรือเราต่างอ่อนต่อโลกด้วยกัน

 ฉันไม่รู้ว่าควรเป็นพี่ที่ดีอย่างไร .....

น้องไม่รู้ว่าควรผ่านเรื่องนี้ไปได้อย่างไร...........

แค่ตอนนี้ฉันรู้สึกว่า ทำไมน้องสาวฉันไม่มองกระดาษขาว กลับมองจุดเล็กๆสีดำบนกระดาษขาวแผ่นนั้น มากกว่า